در بيكرانگي اُخرايي

اين بار

از تارهاي گسسته‌ي حنجره‌ي تو مي‌نويسم

اي سبكتگين!

آن‌چنان كه

از تابوت ”ارس“

و زمستان هميشه‌ي نامم مي‌گفتم؛

و از زنان و مرداني كه

شقيقه و گونه‌اي به گونه‌ي كوه دارند

 

پشيمانم

چرا كه چله اين ماه

نژاد قطبي من

خواب تاريخ را

دوباره خواهد تاراند

و اين بناهايي را

كه از شانه‌ي برادر باستاني‌ات

قد كشيده‌اند

ويران خواهد كرد

تا خاقان يتيم

از حصار مه

صف خاكستري سيزده‌سالگان را

بهتر ببيند!