در بيكرانگي اُخرايي

 

تا تو را شايم

خاكستر نقره‎گون سمندري بايد

سامانِ دلم.

 

خاموشم در اين روزهاي باراني

و دفينه به سوداي نارنج‎ها و گون‎هاست

 

سازها را نمي‎شنوم

كه زخم دوگانه به بي‎تابي است

و در وادي فريشتگان

كلامي به هم نمي‎‎خورد.

 

بر آب‎ها بگرييم

و قبور زنا ـ زادگان!

 

همين دم از هجوم گياه

مي‎تركند مردگان؛

تير مي‎كشد

زخم سياهي.

 

به آرامي

كلامِ ناظم را در هم كن و

نامم را بنشين.