در بيكرانگي اُخرايي

 

غزال

نافه در سراب مي‎راند

تاق مي‎شكند خواب

به شيرازه ابرو،

دستيره‌ي دستي به آمدن

گاهي كه

گاهواره

آمد و شد دارد

به رفتار انگشتي اگر مي‎تواني

 

ليلي، ليلي

بگذار از اين جلاي دريايي

چه موميايي زيبايي

نشسته به سايه زيتوني

آنجا كه سپاه مرگ

آرام و مطمئن مي‎آيد

در يتيم

دريا

سنگ لحد

ماه! ...

 

توان يافتن نيست

مدينه‎ي بازگشت را

صداي نور شنيدم

صدايي از

دماغه‎ي شب بو

 

چه سبك مي‎وزي اي باد! ...