در بيكرانگي اُخرايي

 

به سوي آب مي‎روم؛

كمان ماه

در آرزوي گلويم.

در آن دقيقه برج

قسم مي‎‎خورم

عاشق چشمي نبوده‎ام.

 

دريچه‎ي ماتم

گشوده به ايوان شرقي

قبيله در آتش

خيال دميدن

مقابل من.

 

بانوي ارجمند!

سينه‎ريزت را

به من ببخشا،

تا رها كنمش

در تك دريا.

 

حال

زمان يادگيري نام گلي است،

كه پنج برگ داشت

و هفت زبان زهرآگين

پيچيده بود

بر هفت پرچم زخمينش

 

شب تلخي است؛

ماه تلخ،

كمان پذيرفتني!

سلام به انحناي كشيده‎ات.