در بيكرانگي اُخرايي

۱

سوار

با خنجري از ابريشم

عاج، پيچيده بر ترمه‌ي برفي

شمشادي كه بلند نيست، مطول است

 

۲

بي‌گمان،

تو براي مداواي انزواي من

مرگ را بايد در استوايي‌ترين قاره‌‌ي آفتاب

كه مشرق نوبنيادش را

از تكان كتف‌هاي گندم‌گون من

خواهد شناخت؛

از عزيمت خود

شرمگيني كني

 

۳

نه، نه، نه،

تو تنها اقاقياي يادبود مني

كه به خاطر مزار نروييده‌اي

 

۴

تابوتي از مفرغ

كه در باران‌ها زنگ نمي‌زند

و بر شانه‌ها به سبكي ستاره‌ي ستواني روستازاده است،

در فرصت اين شمشاد تشييع مي‌شود

و با صفير خاموش چشمي

مثلث تنهايي‌ام به هم مي‌ريزد!

 

اين بار

از تارهاي گسسته‌ي حنجره‌ي تو مي‌نويسم

اي سبكتگين!

آن‌چنان كه

از تابوت ”ارس“

و زمستان هميشه‌ي نامم مي‌گفتم؛

و از زنان و مرداني كه

شقيقه و گونه‌اي به گونه‌ي كوه دارند

 

پشيمانم

چرا كه چله اين ماه

نژاد قطبي من

خواب تاريخ را

دوباره خواهد تاراند

و اين بناهايي را

كه از شانه‌ي برادر باستاني‌ات

قد كشيده‌اند

ويران خواهد كرد

تا خاقان يتيم

از حصار مه

صف خاكستري سيزده‌سالگان را

بهتر ببيند!