شعرهاي بهرام اردبيلي
عشق
كلمهاي بر آب
همه چيزي در اين جهان
پا در ركاب
ليلي به شاخ آهو بسته! ...
مژهگانش
درازمدت و مسموم
و به انحناي پلك
كشتهي سهراب.
همين كه نمينوشم
ميپاشم اين زهره القند
براي زاغ و كلاغ
زلف دراز باغم
خاتون برنج
با نديمهي مس
بر شود از پاره مخمل مرگ؟
چنگ ميزنم
به آهنگ تاري از مژهگانش
تا بافهي كفنم باشد.
يا ماه بنيهاشم! ...
تا تو را شايم
خاكستر نقرهگون سمندري بايد
سامانِ دلم.
خاموشم در اين روزهاي باراني
و دفينه به سوداي نارنجها و گونهاست
سازها را نميشنوم
كه زخم دوگانه به بيتابي است
و در وادي فريشتگان
كلامي به هم نميخورد.
بر آبها بگرييم
و قبور زنا ـ زادگان!
همين دم از هجوم گياه
ميتركند مردگان؛
تير ميكشد
زخم سياهي.
به آرامي
كلامِ ناظم را در هم كن و
نامم را بنشين.
غزال
نافه در سراب ميراند،
تاق ميشكند خواب
به شيرازه ابرو، ...
به سوي آب ميروم؛
كمان ماه
در آرزوي گلويم.
در آن دقيقه برج
قسم ميخورم
عاشق چشمي نبودهام.
دريچهي ماتم
گشوده به ايوان شرقي
قبيله در آتش
خيال دميدن
مقابل من.
بانوي ارجمند!
سينهريزت را
به من ببخشا،
تا رها كنمش
در تك دريا.
حال
زمان يادگيري نام گلي است،
كه پنج برگ داشت
و هفت زبان زهرآگين
پيچيده بود
بر هفت پرچم زخمينش
شب تلخي است؛
ماه تلخ،
كمان پذيرفتني!
سلام به انحناي كشيدهات.
ميخواهمت اي زخم سياه!
♠
....
گيسو به باد پيچيده
بانوي قيس! ...
شفا ميطلبد،
از در درهاي باديه!
يايسه ميگذرد
شبق از گيسوش
عشق،
در حجلهگاه خليفه
كاسه در كاسه صف كشيده به دريوزگي
كه هلاهل
در مطبخ بازرگان.
شانه، انگشت
به شن ميكشد؛
شاخه به شاخه
زيتوني رنگ.
هان! ... اي كمند تافته،
قد بيفراز
تا كجاوه اول.
بازو بگشا ...
اي فيروزه!
بر چشمهاي تاريكم.
سپيدهدم از گور برخواسته
شبنم رنگي
بر پارههاي مستولي افشان
چشمي گشوده ميشود
هزار نيزه بر جوشن دريا
روان
قلب قيس يورتمه ميرود
به دنبال آهو
پلك بر هم بگذار!
و در اين دقيقهي آخر
كه ماه
در كمين عقرب ميخرامد؛
نگاهم كن ُو
نفسم را بيامرز! ...
