در بيكرانگي اُخرايي

 

عشق

در قبيله‎ي من

خنكاي برف است و

شعور ضمني آب.

 

هفت دروازه‎ي آسمان

از آن هفت پيكر ناظم

من اگر كفني داشتم

نگاه به ليلي مي‎كردم و

مي‎مردم.

 

 

تابوتي از مفرغ

كه در باران‎ها زنگ نمي‎زند

و بر شانه‎ها به سبكي‎ي ستاره‎ي ستواني روستازاده است،

در فرصت اين شمشاد تشييع مي‎شود

و با صفير خاموش چشمي

مثلث تنهاييم به هم مي‎ريزد! ...

 

مرتاض من!

هنگام آنست

كه در وزش آفتاب

كودكان را بخواني،

براي اطاعت احكام!

 

و مرا

پنهان كني! ...

اي هم‎خوابه‎ي نجيب مهاراجه

در «ساري» بلند اندام‎ات!

 

شب‎هاي خطابه

به انتظار نوازش مهتاب

نشسته‎ام

در حرمسراي تهمت

(باران)

 

 

اگر هواي گريستن داري؛

با من،

در اين بهار

به بدرقه‎ي نيلوفران بيا!

 

براي جاري گرياني،

كز آغوشي به آغوشي ديگر

پر مي‎گيرد؛ ـ

 

سبكي موج دريا،

انكار بازگشت نيلوفران خواهد بود!

 

در بيكرانگي اخرايي،

آواز ني‎لبك‎ها را

گل‎هاي هميشه بهار

از ياد نمي‎برند.

شايد،

دميدن نفسي

در استوانه‎هاي غمگين

رسيدن بهاري را

ناباورانه،

مكرر كند! ...