در بيكرانگي اُخرايي

 

همسرم!

اين دعا و قسم را كه سخت ناخواناست

به گردن اسبي بياويز

كه بر اجساد سربازان و ما خواهد گذشت

اسبي به هيئت انسان

به هيئت بهمني در سهند

 

ارديبهشت است

قتال‌ترين ماه منظومه شمسي

فروبند درها را اي بيوه‌ي سي‌ساله

اسب نبي در قربيان

شيهه مي‌كشد و بي‌مركوب

در كمند سواره‌نظام است

 

شام ديگران را فطير و كلم بده

براي بهرام

پونه بجوشان

 

ماه درشت خوب

دري كه به لطف باد باز و بسته مي‌شود

الامان اي جوجه

ماشه را نچكان

هنوز اندكي شب است ...

 

برنوي روسي

سكوت قربيان را نشانه مي‌گيرد

و نبي در ذهن شاعر

نشسته بر باد و بر ارس مي‌تازد

 

با خنجري از ابريشم

عاج، پيچيده بر ترمه‌ي برفي

شمشادي كه بلند نيست، مطول است

 

 

عشق

در قبيله‎ي من

خنكاي برف است و

شعور ضمني آب.

 

هفت دروازه‎ي آسمان

از آن هفت پيكر ناظم

من اگر كفني داشتم

نگاه به ليلي مي‎كردم و

مي‎مردم.

 

 

تابوتي از مفرغ

كه در باران‎ها زنگ نمي‎زند

و بر شانه‎ها به سبكي‎ي ستاره‎ي ستواني روستازاده است،

در فرصت اين شمشاد تشييع مي‎شود

و با صفير خاموش چشمي

مثلث تنهاييم به هم مي‎ريزد! ...

 

مرتاض من!

هنگام آنست

كه در وزش آفتاب

كودكان را بخواني،

براي اطاعت احكام!

 

و مرا

پنهان كني! ...

اي هم‎خوابه‎ي نجيب مهاراجه

در «ساري» بلند اندام‎ات!

 

شب‎هاي خطابه

به انتظار نوازش مهتاب

نشسته‎ام

در حرمسراي تهمت

(باران)

 

 

اگر هواي گريستن داري؛

با من،

در اين بهار

به بدرقه‎ي نيلوفران بيا!

 

براي جاري گرياني،

كز آغوشي به آغوشي ديگر

پر مي‎گيرد؛ ـ

 

سبكي موج دريا،

انكار بازگشت نيلوفران خواهد بود!

 

در بيكرانگي اخرايي،

آواز ني‎لبك‎ها را

گل‎هاي هميشه بهار

از ياد نمي‎برند.

شايد،

دميدن نفسي

در استوانه‎هاي غمگين

رسيدن بهاري را

ناباورانه،

مكرر كند! ...