در بيكرانگي اُخرايي

 

عشق

در قبيله‎ي من

خنكاي برف است و

شعور ضمني آب.

 

هفت دروازه‎ي آسمان

از آن هفت پيكر ناظم

من اگر كفني داشتم

نگاه به ليلي مي‎كردم و

مي‎مردم.

 

 

تابوتي از مفرغ

كه در باران‎ها زنگ نمي‎زند

و بر شانه‎ها به سبكي‎ي ستاره‎ي ستواني روستازاده است،

در فرصت اين شمشاد تشييع مي‎شود

و با صفير خاموش چشمي

مثلث تنهاييم به هم مي‎ريزد! ...

 

عشق

كلمه‎اي بر آب

همه چيزي در اين جهان

پا در ركاب

ليلي به شاخ آهو بسته! ...

 

مژه‎گانش

درازمدت و مسموم

و به انحناي پلك

كشته‎ي سهراب.

 

همين كه نمي‎نوشم

مي‎پاشم اين زهره القند

براي زاغ و كلاغ

زلف دراز باغم

خاتون برنج

با نديمه‎ي مس

بر شود از پاره مخمل مرگ؟

چنگ مي‎زنم

به آهنگ تاري از مژه‎گانش

تا بافه‎ي كفنم باشد.

 

يا ماه بني‎هاشم! ...

 

تا تو را شايم

خاكستر نقره‎گون سمندري بايد

سامانِ دلم.

 

خاموشم در اين روزهاي باراني

و دفينه به سوداي نارنج‎ها و گون‎هاست

 

سازها را نمي‎شنوم

كه زخم دوگانه به بي‎تابي است

و در وادي فريشتگان

كلامي به هم نمي‎‎خورد.

 

بر آب‎ها بگرييم

و قبور زنا ـ زادگان!

 

همين دم از هجوم گياه

مي‎تركند مردگان؛

تير مي‎كشد

زخم سياهي.

 

به آرامي

كلامِ ناظم را در هم كن و

نامم را بنشين.

 

غزال

نافه در سراب مي‎راند،

تاق مي‎شكند خواب

به شيرازه ابرو، ...

 

به سوي آب مي‎روم؛

كمان ماه

در آرزوي گلويم.

در آن دقيقه برج

قسم مي‎‎خورم

عاشق چشمي نبوده‎ام.

 

دريچه‎ي ماتم

گشوده به ايوان شرقي

قبيله در آتش

خيال دميدن

مقابل من.

 

بانوي ارجمند!

سينه‎ريزت را

به من ببخشا،

تا رها كنمش

در تك دريا.

 

حال

زمان يادگيري نام گلي است،

كه پنج برگ داشت

و هفت زبان زهرآگين

پيچيده بود

بر هفت پرچم زخمينش

 

شب تلخي است؛

ماه تلخ،

كمان پذيرفتني!

سلام به انحناي كشيده‎ات.

 

گيسو به باد پيچيده

                            بانوي قيس! ...

شفا مي‎طلبد،

از در درهاي باديه!

 

يايسه مي‎گذرد

شبق از گيسوش

عشق،

در حجله‎گاه خليفه

كاسه در كاسه صف كشيده به دريوزگي

كه هلاهل

در مطبخ بازرگان.

 

شانه، انگشت

به شن مي‎كشد؛

شاخه به شاخه

زيتوني رنگ.

 

هان! ... اي كمند تافته،

قد بيفراز

تا كجاوه اول.

 

 

بازو بگشا ...

              اي فيروزه!

بر چشم‎هاي تاريكم.

 

سپيده‎دم از گور برخواسته

شبنم رنگي

بر پاره‎هاي مستولي افشان

 

چشمي گشوده مي‎شود

هزار نيزه بر جوشن دريا

روان

 

قلب قيس يورتمه مي‎رود

به دنبال آهو

 

پلك بر هم بگذار!

و در اين دقيقه‎ي آخر

كه ماه

در كمين عقرب مي‎خرامد؛

نگاهم كن ُو

نفسم را بيامرز! ...

 

 

مرتاض من!

هنگام آنست

كه در وزش آفتاب

كودكان را بخواني،

براي اطاعت احكام!

 

و مرا

پنهان كني! ...

اي هم‎خوابه‎ي نجيب مهاراجه

در «ساري» بلند اندام‎ات!

 

شب‎هاي خطابه

به انتظار نوازش مهتاب

نشسته‎ام

در حرمسراي تهمت

(باران)

 

سيدعلي صالحي

اواسط دهه پنجاه خورشيدي، جاي دوري از اين جهان كه بن بست باد و دوزخ بود، هم از سراتفاق با شعري از بهرام اردبيلي رو به رو شدم. مسجد سليمان فقير و فراموش شده هيچ نداشت، جز اغذيه فروشي، دو سه كوچه كور براي اهل «سه قاپ» و خياباني ناقص‎الخلقه براي زيارت رخسار بي‎راه ماندگاني هوشمند، مستاصل و عصيان‎زده كه يا شاعر مي‎شدند و يا رو به مبارزه مسلحانه مي‎نهادند. ...

 

 

اگر هواي گريستن داري؛

با من،

در اين بهار

به بدرقه‎ي نيلوفران بيا!

 

براي جاري گرياني،

كز آغوشي به آغوشي ديگر

پر مي‎گيرد؛ ـ

 

سبكي موج دريا،

انكار بازگشت نيلوفران خواهد بود!

 

در بيكرانگي اخرايي،

آواز ني‎لبك‎ها را

گل‎هاي هميشه بهار

از ياد نمي‎برند.

شايد،

دميدن نفسي

در استوانه‎هاي غمگين

رسيدن بهاري را

ناباورانه،

مكرر كند! ...

 

 

اين بلاگ ويژه‌ي شعرها، و درباره‌ي شعرهاي بهرام اردبيلي است. دو بخش شبانه‌ها و آواز براي گل‌هاي هميشه بهار، ويژه‌ي شعرها ست. درباره‌ي شاعر، به معرفي شاعر و زندگي او اختصاص دارد. آواز ني‌لبك‌ها، دريچه‌اي است براي بازخواني انتقادي شعرهاي بهرام اردبيلي. در بخش، شعر ديگر، گزيده‌ي ديدگاه‌هايي كه در باره‌ي شعرهاي شاعر مطرح شده اند، خواهد آمد.

 

همين‌جا، از همه‌ي كساني كه به شعرهاي چاپ شده، يا چاپ نشده‌ي شاعر دسترسي دارند، و يا دستي در نقد شعر دارند؛ درخواست مي‌شود تا با يادآوري كاستي‌ها و افتادگي‌ها در كار گردآوري شعرها، ديدگاه‌ها و بازخواني انتقادي شعرهاي بهرام اردبيلي ياري‌ام دهند.

 

با نگاه‌هاي صميمانه

آ. الف.