در بيكرانگي اُخرايي

 

همسرم!

اين دعا و قسم را كه سخت ناخواناست

به گردن اسبي بياويز

كه بر اجساد سربازان و ما خواهد گذشت

اسبي به هيئت انسان

به هيئت بهمني در سهند

 

ارديبهشت است

قتال‌ترين ماه منظومه شمسي

فروبند درها را اي بيوه‌ي سي‌ساله

اسب نبي در قربيان

شيهه مي‌كشد و بي‌مركوب

در كمند سواره‌نظام است

 

شام ديگران را فطير و كلم بده

براي بهرام

پونه بجوشان

 

ماه درشت خوب

دري كه به لطف باد باز و بسته مي‌شود

الامان اي جوجه

ماشه را نچكان

هنوز اندكي شب است ...

 

برنوي روسي

سكوت قربيان را نشانه مي‌گيرد

و نبي در ذهن شاعر

نشسته بر باد و بر ارس مي‌تازد

 

با خنجري از ابريشم

عاج، پيچيده بر ترمه‌ي برفي

شمشادي كه بلند نيست، مطول است

 

۱

سوار

با خنجري از ابريشم

عاج، پيچيده بر ترمه‌ي برفي

شمشادي كه بلند نيست، مطول است

 

۲

بي‌گمان،

تو براي مداواي انزواي من

مرگ را بايد در استوايي‌ترين قاره‌‌ي آفتاب

كه مشرق نوبنيادش را

از تكان كتف‌هاي گندم‌گون من

خواهد شناخت؛

از عزيمت خود

شرمگيني كني

 

۳

نه، نه، نه،

تو تنها اقاقياي يادبود مني

كه به خاطر مزار نروييده‌اي

 

۴

تابوتي از مفرغ

كه در باران‌ها زنگ نمي‌زند

و بر شانه‌ها به سبكي ستاره‌ي ستواني روستازاده است،

در فرصت اين شمشاد تشييع مي‌شود

و با صفير خاموش چشمي

مثلث تنهايي‌ام به هم مي‌ريزد!

 

اين بار

از تارهاي گسسته‌ي حنجره‌ي تو مي‌نويسم

اي سبكتگين!

آن‌چنان كه

از تابوت ”ارس“

و زمستان هميشه‌ي نامم مي‌گفتم؛

و از زنان و مرداني كه

شقيقه و گونه‌اي به گونه‌ي كوه دارند

 

پشيمانم

چرا كه چله اين ماه

نژاد قطبي من

خواب تاريخ را

دوباره خواهد تاراند

و اين بناهايي را

كه از شانه‌ي برادر باستاني‌ات

قد كشيده‌اند

ويران خواهد كرد

تا خاقان يتيم

از حصار مه

صف خاكستري سيزده‌سالگان را

بهتر ببيند!

 

عشق

در قبيله‎ي من

خنكاي برف است و

شعور ضمني آب.

 

هفت دروازه‎ي آسمان

از آن هفت پيكر ناظم

من اگر كفني داشتم

نگاه به ليلي مي‎كردم و

مي‎مردم.

 

 

تابوتي از مفرغ

كه در باران‎ها زنگ نمي‎زند

و بر شانه‎ها به سبكي‎ي ستاره‎ي ستواني روستازاده است،

در فرصت اين شمشاد تشييع مي‎شود

و با صفير خاموش چشمي

مثلث تنهاييم به هم مي‎ريزد! ...

 

عشق

كلمه‎اي بر آب

همه چيزي در اين جهان

پا در ركاب

ليلي به شاخ آهو بسته! ...

 

مژه‎گانش

درازمدت و مسموم

و به انحناي پلك

كشته‎ي سهراب.

 

همين كه نمي‎نوشم

مي‎پاشم اين زهره القند

براي زاغ و كلاغ

زلف دراز باغم

خاتون برنج

با نديمه‎ي مس

بر شود از پاره مخمل مرگ؟

چنگ مي‎زنم

به آهنگ تاري از مژه‎گانش

تا بافه‎ي كفنم باشد.

 

يا ماه بني‎هاشم! ...

 

تا تو را شايم

خاكستر نقره‎گون سمندري بايد

سامانِ دلم.

 

خاموشم در اين روزهاي باراني

و دفينه به سوداي نارنج‎ها و گون‎هاست

 

سازها را نمي‎شنوم

كه زخم دوگانه به بي‎تابي است

و در وادي فريشتگان

كلامي به هم نمي‎‎خورد.

 

بر آب‎ها بگرييم

و قبور زنا ـ زادگان!

 

همين دم از هجوم گياه

مي‎تركند مردگان؛

تير مي‎كشد

زخم سياهي.

 

به آرامي

كلامِ ناظم را در هم كن و

نامم را بنشين.

 

غزال

نافه در سراب مي‎راند،

تاق مي‎شكند خواب

به شيرازه ابرو، ...

 

به سوي آب مي‎روم؛

كمان ماه

در آرزوي گلويم.

در آن دقيقه برج

قسم مي‎‎خورم

عاشق چشمي نبوده‎ام.

 

دريچه‎ي ماتم

گشوده به ايوان شرقي

قبيله در آتش

خيال دميدن

مقابل من.

 

بانوي ارجمند!

سينه‎ريزت را

به من ببخشا،

تا رها كنمش

در تك دريا.

 

حال

زمان يادگيري نام گلي است،

كه پنج برگ داشت

و هفت زبان زهرآگين

پيچيده بود

بر هفت پرچم زخمينش

 

شب تلخي است؛

ماه تلخ،

كمان پذيرفتني!

سلام به انحناي كشيده‎ات.